Stratenkennis….

Mijn stratenkennis is best goed…in Schiedam dan, daar ben ik immers opgegroeid.
Mijn stratenkennis gaat best…..in Wateringen, maar daar woon ik dan ook al 8 jaar.
Mijn stratenkennis in Den Haag is veel te slecht, dus oefen ik veel. Maar hoe erg ik ook mijn best doe, het wil niet lukken om alle straten te kennen. Gelukkig hebben we sinds een paar jaar een navigatiesysteem. Helaas wil het nog wel vaker voorkomen dat zelfs ons navigatiesysteem in de war is en gelukkig hebben we dan nog het stratenboekje. Helaas zijn daar weer verschillende uitgaven van, dus proberen we altijd de laatste nieuwe in elke dierenambulance te hebben zodat we altijd de weg kunnen vinden.
Als ik in een omgeving ben waar ik bekend ben, kan ik gewoon van straat naar straat rijden. In Den Haag is dat anders….. Eerst was Den Haag voor mij 1 grote wirwar, nu gaat het best goed alleen heb ik een hele vervelende manier van straten herkennen. Nog niet zolang geleden heb ik deze manier van stratenkennis gedeeld met Sandra, ik bleek niet de enige te zijn die met zoiets geks door Den Haag rijdt….. Mijn manier? Dat merkte ik vandaag weer goed tijdens het rijden. Neem nou bijvoorbeeld de Kamperfoeliestraat in Den Haag. Meestal heb ik dan aan mijn linkerkant die heemtuin, daar begint het: hier had ik ooit een dode kat….heb ik thuis gebracht….echt waar zo herken ik een straat! Ik zie mezelf nog naar boven lopen, de eigenaren totaal overstuur….BAH!
Nog geen 5 meter verder in dezelfde straat zie ik in gedachten 2 bouwvakkers staan, aardige mannen. Ze hoorden een kat vreselijk gillen onder een geparkeerde auto. Erg lief dat ze de moeite namen om ons nummer op te zoeken en te bellen! De kat was inderdaad aangereden, hij was er slecht aan toe maar overleefde het incident wel.
Daarna kom ik bij het stoplicht….Die is ook zo vreselijk, sinds kort is dat het stoplicht waar ik een draai heb gemaakt omdat ik een spoedklus binnen kreeg. Een spoedklus waarvan ik echt twee dagen nodig heb gehad om bij te komen….Bij dit stoplicht zie ik dus steeds een doodgereden pupje voor me. Zo rijd ik dus door heel Den Haag. Gelukkig zijn er ook leukere stukken hoor, het is niet alleen maar leed. De adressen waar ik een kat thuis heb gebracht die al tijden kwijt was, of een weggelopen hond thuisbrengen is ook een dankbare klus!  Die mensen verwelkomen je met open armen.
Vandaag heb ik gelukkig minder bizarre klussen gereden, de afgelopen diensten waren het van die vreselijke spoedritten. Vandaag regende het enorm, dus haalde ik voornamelijk erg nat geworden dieren op waaronder een gecastreerd katertje dat al een maand bij iemand steeds in de tuin kwam zitten. De kater mocht gewoon rond lopen maar kreeg geen eten van meneer, zodat hij elke keer weer naar huis zou gaan. Maar de kat wist blijkbaar de weg niet meer naar huis want zelfs nu met die vreselijke regen kwam hij de tuin in. De kat is mager, een klein beetje uitgedroogd en zit vreselijk onder de vlooien. Dus pak ik de kat op en rijd er direct mee naar een dierenarts, die beaamde dat de kat mager was, een klein beetje uitgedroogd en onder de vlooien zat! BAH!!!
Maar op zich zijn dit dingen die bij het dierenasiel verholpen kunnen worden, dus zou hij door mogen naar het asiel, tot hij een lampje op de ogen krijgt, de pupillen bewegen nauwelijks tot niet. Wat er precies aan de hand is met de ogen dat kan de dierenarts zo niet direct vertellen, misschien is hij wel blind…. Wat er precies aan de hand is, is dus niet duidelijk en dat is dan weer reden genoeg om hem toch maar mee te nemen naar het hospitaal.
De hele rit is de kat vreselijk rustig en lief, maar zodra ik het waterbakje vul met water breekt hij de tent af, zou hij zo schrikken van de waterkraan??? Nee, ahhh hij had superveel dorst, zodra ik het bakje open doe en hem in zijn nieuwe hokje zet begint hij te slurpen, neemt een brokje, slurpt weer, nog een brokje ahhhh van gekheid weet hij niet meer wat hij eerst wil.
Na verloop van tijd wordt hij rustiger en geef ik hem zijn ontvlopipet en ontwormingspil.
Ik ben blij dat hij met dit weer lekker warm binnen zit en eten tot zijn beschikking heeft, nu alleen nog een naam bedenken voor dit vlooienbaaltje. De naam Flo bestaat helaas al in het systeem en het moet een unieke naam zijn, dus ga ik nog even hard nadenken wat bij hem past en wat nog niet bestaat.
Als ik na een half uurtje terug ga om een goede beschrijving van hem te maken en hem nog wat nat voer te geven blijkt hij al zijn brokjes op te hebben en zijn water bijna allemaal op te hebben.

Samen met mijn collega’s bedenk ik een leuke naam, bij het zien van zijn foto zegt Loes direct Floy! Dus vanaf nu heet hij Floy.